Kraina Żubra

Białowieski Park Narodowy, zajmujący środkową część Puszczy Białowieskiej, to najcenniejszy fragment puszczy i dlatego został objęty ochroną. Jest położony w północno-wschodniej części kraju, w województwie podlaskim.

Za początki jego istnienia przyjmuje się rok 1921, Wtedy to na części obecnego terytorium Parku utworzono nadleśnictwo „Rezerwat”.

W skład parku wchodzą 3 jednostki administracyjne: Obręb Ochronny Orłówka, Obręb Ochronny Hwoźna (Wyróżniamy tam trzy główne szlaki, po których można poruszać się pieszo, rowerem, konno, a zimą na nartach) i Ośrodek Hodowli Żubrów (z trzema rezerwatami hodowlanymi i Rezerwatem Pokazowym Żubrów).

Puszczę Białowieską charakteryzuje duża różnorodność biologiczna. W Parku występuje ponad 80 gatunków różnych roślin naczyniowych, ponad 3 tys. gatunków roślin zarodnikowych i grzybów, ponad 400 gatunków mchów i porostów. W wyniku badań naliczono ponad 8 tys. gatunków bezkręgowców, 120 gatunków ptaków lęgowych i 52 gatunki ssaków. Stare, pierwotne drzewostany Białowieskiego Parku Narodowego to niesamowita obfitość martwego drewna w różnych stadiach rozkładu

Symbolem Parku jest żubr – największy ssak lądowy Europy. To wspaniałe, majestatyczne zwierzę dorasta do 1,8m wysokości i waży nawet do 900kg. Jest niekwestionowanym królem Puszczy Białowieskiej, która to okazała się dla żubra nizinnego ostatnią ostoją.

Początkiem XX wieku bowiem liczba żubrów szacowana była na 700 sztuk. Niestety żadna nie przetrwała I wojny światowej. W Polsce ocalały jedynie trzy sztuki tych majestatycznych ssaków. Pochodziły one z hodowli uzyskanej ze zwierząt, które car Aleksander II podarował księciu pszczyńskiemu.

Populacja żubrów w Białowieży zaczęła się odradzać w latach trzydziestych minionego stulecia. W roku 1937 przyszedł na świat. Była to Polka – tak nazwano pierwszą samicę. W czasie II wojny światowej żubry nie ucierpiały. Po wojnie hodowla coraz bardziej się rozwijała i ostatecznie jej sukces hodowlany przyczynił się do tego, że pierwsze okazy mogły zostać wypuszczone na wolność.

Dzisiaj populacja żubrów w Puszczy Białowieskiej liczy ponad 450 sztuk.

Obszar, na którym znajduje się Białowieski Park Narodowy interesujący jest nie tylko pod względem przyrody, ale również pod względem historycznym i kulturowym. Jednym z obiektów Parku jest Park Pałacowy o powierzchni 50 ha, założony na przełomie XIX i XX wieku w otoczeniu wznoszonego w latach 1889 – 1894 pałacu carskiego. Na jego obszarze znajduje się m.in. najstarszy budynek białowieski  –dworek drewniany z 1845 r. oraz najstarszy zabytek w Białowieży – obelisk z piaskowca. Upamiętnia on polowanie Augusta III Sasa w 1752 r. Park Pałacowy podlega ochronie i znajduje się w nim zespół zabytkowych budynków historycznych wartych odwiedzenia.

Białowieski Park Narodowy to wspaniałe miejsce do uprawiania różnych  form turystyki. W tym celu wyznaczone zostały trzy szlaki turystyczne na terenie Obrębu Ochronnego Hwoźna (w północnej części parku), po których można poruszać się pieszo, rowerem, konno, a zimą na nartach.

Zwiedzanie najstarszej części BPN – Obrębu Ochronnego Orłówka (części będącej obszarem ochrony ścisłej) odbywa się wyłącznie pod opieką przewodnika. Można tam podziwiać fragmenty lasu pochodzenia naturalnego wraz z tysiącami gatunków roślin, zwierząt i grzybów.

Wycieczki terenowe mogą odbywać się od świtu do zmroku.

W Parku możemy zwiedzać również Muzeum Przyrodniczo-Leśne oraz Rezerwat Pokazowy Żubrów, w którym można zobaczyć żubry, żubronie (krzyżówkę żubra z krową domową), tarpany oraz kilka innych gatunków innych ciekawych ssaków zamieszkujących tereny Puszczy Białowieskiej..

Inne miejsca, które obowiązkowo trzeba zobaczyć:

Hajnówkę – Sobór Świętej Trójcy, czyli cerkiew, w której odbywa się Międzynarodowy Festiwal Muzyki Cerkiewnej,

Miejsce Mocy – uroczysko na trasie Hajnówka – Białowieża